Jan Bielatowicz

Jan Bolesław Bielatowicz urodził się 16 listopada 1913 roku w Nisku. Był pisarzem, poetą, publicystą, krytykiem literackim i redaktorem. Od 1922 roku mieszkał z rodzicami w Tarnowie, gdzie uczęszczał do gimnazjum. Debiutował w 1930 roku wierszem opublikowanym w piśmie „Nasze życie”, a rok później współzakładał i redagował tarnowskie pismo młodzieżowe „Czyn”. Studiował filologię polską i prehistorię na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1937 roku uzyskał tytuł magistra polonistyki.

Po wybuchu wojny służył w Polskich Siłach Zbrojnych. Walczył w Libii, brał udział w obronie Tobruku oraz kampanii włoskiej, w tym w bitwie o Monte Cassino. W 1946 roku wyjechał do Wielkiej Brytanii. Pracował tam w Katolickim Ośrodku Wydawniczym „Veritas”, redagował między innymi tygodniki „Życie” i „Gazeta Niedzielna”, a także współpracował z prasą emigracyjną i Radiem Wolna Europa. Opracowywał antologie poezji polskich żołnierzy i publikował książki, wśród nich „Książeczkę” oraz „Opowiadania starego kaprala”. Od 1959 roku był częściowo sparaliżowany. Zmarł 27 listopada 1965 roku w Londynie.

Na podstawie artykułu „Jan Bielatowicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.